ခရီးသည္

ဧည့္သည္ျပန္လွ်င္
ရိႈက္သံတိတ္ဆိတ္ ၊ ကိုယ္စီအိပ္၍
ၿမိဳသိပ္ေနရစ္ေစသတည္း ။
 
ခရီးတစ္ဝက္ ၊ ေရတစ္ခြက္ကို
တြယ္ဖက္ခပ္ယူ ၊ ေသာက္သံုးသူမို႔
တို႔ဟူသည္က ၊ မေဆြးၾကပါ ။

ခရီးတစ္ေကြ႕၊ အရိပ္ေတြ႕၍
ေပ်ာ္ေမြ႕ခိုစမ္း ၊ မဆံုးလမ္းမို႔
စံျမန္းရွည္ၾကာ ၊ မေနသာေခ် ။

ခရီးၾကမ္းၾကမ္း ၊ ခေရာင္းလမ္းမို႔
ရြက္ထမ္းေဖးမ ၊ ကူညီၾကလည္း
အခ်က္ျပလက္ျပ ၊ နဳတ္ဆက္ရမည္ ။

ဧည့္သည္ျပန္လွ်င္
ရိႈက္သံတိတ္ဆိတ္ ၊ ကိုယ္စီအိပ္၍
ၿမိဳသိပ္ေနရစ္ေစသတည္း ........။

ဟုိးထားေနာ္

ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္ မဟုတ္ပါဘူး
ရင္ခုန္လုပ္ရွားတတ္သူပါ ၊

ဘဝပန္း ပီပီမို႔
ခပ္တည္တည္ ျဖစ္ေနတတ္ေပမယ့္
ရင္ဘတ္မွာ ေယာက္ယက္ခတ္လို႔
ခ်စ္တတ္တယ္ဟာ ၊

မခို႔တရို႕မ်က္ႏွာနဲ႔
ရွပ္ျပာျပာ တမင္လုပ္လို႔
အရုပ္လို သေဘာထားၿပီး
မက်ီစားပါနဲ႔ကြာ
တြယ္တာမိမွာ စိုး ၊

မိုးေကာင္းကင္ ဟိုးအထက္က
ေမာင္ႏွံငွက္ ေမတၱာနဲ႔
သစၥာကို အားက်ေပမယ့္
လြမ္းရမွာ တကယ္ေၾကာက္သူမို႔
ပါရဂူေျမာက္တဲ့ စနစ္ေတြနဲ႔
အခ်စ္ေတြ လာမခိုးနဲ႔
ဟိုးထားေနာ္ . . . ဟိုး လူဆိုး . . . ။

အိပ္မက္နတ္သမီး

မထင္မွတ္ပါပဲ
ရင္ဘတ္ထဲ ေၾကြလာသူ ၊

အရိပ္ကေလးေပမို႔
စိတ္အေတြး ခ်ိဳျမျမနဲ႔
ကုိယ္က ေကာက္အယူ ၊

အရိပ္ပန္းငယ္ကေလးက
အရွက္ေသြးပက္ျဖန္းလို႔
နဳတ္ခမ္းေတာ္ အပီစူ
မၾကည္ျဖဴဘူး ဆိုပဲ ၊

မရက္စက္ပါနဲ႔
အသက္မဲ့ခ်င္ မဲ့ပါေစေတာ့
အသည္းမပဲ့ရင္ ေက်နပ္ပါရဲ႕
လြတ္လပ္တဲ့ ဆုကိုယူလို႔
ဥယ်ာဥ္ျဖဴ ဖြဲ႕ကာခ်ဲ႕ကာ
ေနလွည့္ရင္ထဲ ........။

ေက်ာင္းဆရာသူငယ္ခ်င္းရဲ႕စ်ာပန

ေက်ာင္းမပိတ္ပါပဲ
ေခါင္းေလာင္းသံေတြ တိတ္ေနတယ္ ၊

ရြာထိပ္သုႆာန္မွာေတာ့
ေၾကးစည္သံ ဒူေဝေဝနဲ႔
ေျမခ,သူ ဆရာ့ခရီးရယ္က
ငိိုဟီးခ်ခ်င္စဖြယ္ ၊

ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအေပါင္းတို႔
ယူနီေဖာင္း ကိုယ္စီျဖင့္
မ်က္ရည္ပူ အခါခါသုတ္ပါလို႔
ဆရာ့ရုပ္ကလာပ္ကိုေပါ့
ေျမျမဳပ္ေတာ့မယ့္ တြင္းပတ္လည္
အလြမ္းသယ္ မဝ ၊

အစိုးမရပါဘူး
အနိစၥ ဝတ သခၤါရာမို႔
ျမတ္နိဳးတြယ္တာ သမွ်ကိုျဖင့္
ျဖတ္ခ်ိဳးပယ္ခြါ ပါရေသာ္လည္း
ရင္ဝမွာ အရိႈက္တငင္နဲ႔
အလြမ္းသဘင္ ကိုယ္စီခင္းၾကတယ္
(သူငယ္ခ်င္းရယ္ . . .)
မင္း စ်ာပန . . . . . . . . . ။

အေဝးေရာက္ငယ္ေဖာ္

သံသရာ ရြာတေကြ႔မွာေပါ့
လာအေတြ႔ ရစ္တြယ္
ခါခါေမြ႔ ခ်စ္တယ္ဟယ္
ရွက္ဖြယ္ဖြယ္ ဆိုစို႔
တိုးတုိးေလး ေမေခၚမယ္
တေၾကာ္ေၾကာ္....ေနာ္လို႔ ...ကုိကို႔ ၊

အိပ္မက္က နိဳးအလာတြင္
အိုး ...ရင္ေတြပင္ ဖိုလို႔
ျမတ္နိဳးရာ အေဖာ္ခ်ိဳ႕ေတာ့
ရင္ဆို႔ ဆို႔ျပန္တယ္
ေမ့ေကာင္းကင္ ေဝဟင္ထဲ
မိုးတိမ္မဲ ဝဲပတ္ခ်ာလည္ ၊

လြမ္းလွေပါ့ ကိုကုိရယ္
ရိႈက္မျပယ္ မ်က္ရည္ဥလို႔
ဘာျပဳျပဳ ေမမေပ်ာ္
ကၽြမ္းလုလု ေနာ္
အေဝးေရာက္ ငယ္ေဖာ္ကုိ
တေခၚေခၚ ငိုမိရဲ႕ေလး .....။

မွတ္ခ်က္.....။ အေရးေလ့က်င့္ရင္း ေရးဖြဲ႕မိတဲ့ ေတးထပ္ကဗ်ာေလးပါ...။

ျပန္ခဲ့

သဘြတ္အူ သင္းကုိတုလို႔
မင္းေလးျပဳ ေနသလားဟင္ ၊

ေပါ့ဆမႈ ေရႊဘဝင္နဲ႔
ကိုယ္ထင္ရာ ကုိယ္လုပ္လို႔
ရႈပ္တဲ့ျဖစ္အင္ ၊

အျပစ္ထုတ္ မဆိုပါဘူး
စိတ္အလုိ အတင္းလိုက္လုိ႔
မင္းမိုက္လို႔ ဝရင္
တို႔ရင္ခြင္ ျပန္ခဲ့ ၊

ဟန္မလုပ္ပါနဲ႔
ျပန္ရႈပ္စရာ အေတြးစင္ဖို႔
တို႔ရင္ခြင္ ေႏြးေႏြးေလးမွာ
မင္းေမွးစက္လွည့္ ........။

မရိုင္းျပေၾကး

ဘံုတစ္ေကြ႕မွာေပါ့
တို႔တစ္ေတြ မဆံုေတြ႕ၾကေတာ့တဲ့အခါ ၊

အလြမ္းေန သိပ္မပူေစဖို႔
စိတ္ျဖဴျဖဴ ေမတၱာေဇာေတြနဲ႔
ေျပာထားမယ္ဟာ ၊

ဘဝကံ အရိပ္ဆိုတဲ့
အတိတ္ကုိ လွမ္းၾကည့္မိလို႔
အရမ္းသတိရမိတဲ့ အခါ
ေမ့စရာ ရွာေတြး ၊

သူငယ္ခ်င္းခ်စ္သူေရ
အလြမ္းမင္းသမီးကိုမွ
လမ္းခင္းၿပီး ဆြဲေခၚလို႔
အသဲေပၚ ရွိသမွ်ဟာေတြနဲ႔
သတိရစရာ ႀကံဳလာတိုင္းမွာ
မရိုင္းျပေၾကး ............။

အမွတ္တမဲ့အလြမ္း

ေတြးေတြးေငးေငး
ကဗ်ာေရးလွ်က္ ၊ စီးကရက္ကို
ဘယ္လက္ႏွစ္လွမ္း ၊ နဳတ္ခမ္းဆီပို႔
မီးညွိတို႔စဥ္ ...................
" ကုိကုိ႔နဳတ္ခမ္း ၊ မဲေရာင္သန္းမယ္
ကုိ႔က်မ္းမာေရး ၊ ခ်မ္းသာေဝးမယ္
ကုိကိုေဆးလိပ္မေသာက္ပါနဲ႔လားကြယ္ "တဲ့
နဳနယ္ဆြတ္ပ်ံ႕ ၊ ရနံ႔စကား
နားထဲၾကားၿပီး
လြမ္းသြားမိတယ္ ညီမရယ္.....။

ေဝဒနာည

ၾကယ္စင္ေတြ ေၾကြက်တဲ့
ေႏြညရဲ႕ အလယ္ ၊

မဖ်က္သာတဲ့
တစ္သက္တာ လမ္းအခြဲမို႔
ရင္ထဲမွာ နာက်င္က်င္နဲ႔
မၾကာခင္ ဒီကအသဲေတာ့
ကြဲရေတာ့မယ္ ၊

ေကာင္ေလးရယ္
ေရွာင္မေျပးတဲ့
ေကာင္မေလးေရ တာ့တာလို႔
လက္ျပကာ နဳတ္မဆက္နဲ႔
ရုတ္တရက္ ေခြယိုင္လည္
ေသနိဳင္တယ္ သိရဲ႕လား ၊

စည္းပတ္ခ်ာလည္ ျခားလို႔
နဳတ္ဆက္စကားေတြနဲ႔
ရုတ္တရက္ ထြက္ခြါသြားရင္ေပါ့
အသက္ပင္ ပါသြားနိဳင္တာမို႔
စိတ္ခိုင္စြာ ေနမရပါပဲ
” တာ့တာ ” ကို မလိုအမုန္းနဲ႔
တကိုယ္လံုး အပူထိလို႔
ငိုမိသူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္အိပ္ခါမွ
တိတ္တိတ္ေလးသြား . . . . .။

မင္း ဘာေၾကာင့္မုန္း

ခုမွေနာ္ လာမေခ်ာ့ပါနဲ႔
” သြား ” ဘယ္ေတာ့မွ မေခၚ ၊

ခုမွေနာ္ လာမဖားပါနဲ႔
မုန္းထားမယ္ ဒီတစ္သက္လို႔
ေျပာရက္တယ္ေနာ္ ၊

အျပစ္ကိုသာ ရႈေမွ်ာ္လို႔
သူမေခၚ သူမေျပာေလေတာ့
ျဖဴေရာ္ေရာ္ အပူေဇာေတြနဲ႔
ရင္ေမာေပါ့ ကြ်န္ေတာ္
အေပ်ာ္ ေပ်ာက္ဆံုး ၊

အျပစ္ရွိရင္လဲ
မဖံုးမဖိ ဝန္ခံလို႔
ေတာင္းပန္ရန္ အသင့္ေပမယ့္
ၾကည့္ခြင့္ပင္ သူမေပးပါပဲ
ေဝးေဝးက တမင္ေရွာင္
မျမင္ေယာင္ တမင္ပုန္း
ဆံထံုးမာန္ တခြ်င္ခြ်င္နဲ႔
ေတြ႔မိရင္ မ်က္ႏွာတင္းလို႔
အခ်စ္ရယ္ . . . . . . .
မင္း ဘာေၾကာင့္မုန္း........ ။

ရာသီလြန္ပန္း

အပြင့္ဆန္းေတြနဲ႔
အမည္မဲ့ ပန္းတစ္ပင္ ၊

သူ႔ေကဦးမွာ ဆင္ဖို႔
ရည္စူးကာ တမင္ပြင့္တာေၾကာင့္
ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ ရင္နဲ႔
တံခ်ဴျပင္ သူေခြ်ေတာ့မလားလို႔
ေစာင့္စားရ ေန႔စဥ္ ၊


ေမွ်ာ္ရင္း ေစာင့္ရင္းက
ေန႔ခင္းေတြ မပီမျပင္နဲ႔
တစ္ေနဝင္ တစ္ေနထြက္လို႔
တစ္ရက္ကုန္ တစ္ရက္ကူးေပမယ့္
သူမခူး သူမဆင္
မျမင္ဟန္ သူက်င့္ ၊


သူမခူးေတာ့
ပြင့္ဖူးကို ျပန္ငံုလို႔
ရာသီကုန္ခ်ိန္ ေရာက္ခါမွ
ရြက္လွေတြ ေဝေဝဆာဆာနဲ႔
တမာပင္ ေအးအရိပ္မွာ
တိတ္တိတ္ေလးပြင့္ . . . . . ။

ေကာင္းကင္ဖ်ားတဲ့ည

ရင္ထဲမွာ ေန႔ေန႔ညည
တယုတယနဲ႔ပါ
သမုဒယ ျမွားတံေတြကုိရွာ
နင့္ကိုသာ ရည္စူး
ခဏခဏ ခ်ိန္ရြယ္ပစ္ေပမယ့္
အခ်စ္ေတြ ျဖစ္မလာဘူး ၊

ၾကယ္စံုတဲ့ ညတစ္ညမွာ
နင့္နဳတ္ခမ္းလႊာက အဆိပ္ဆူး
" ကိုကို႔ကို မခ်စ္ဖူး " တဲ့
ငါတကယ္ ရူးသြားရၿပီေလ
လမင္းေတြ အျခမ္းျခမ္းကြဲ
ၾကယ္ေတြလဲ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြ ၊

အင္း ....ရွိပါေစေတာ့ေလ
ငါ့အသဲေတြ ေပါက္ၿပဲၿပီး
ရင္ကြဲမတတ္ နာခ်င္နာ
ေက်နပ္ရမွာပါ
ငါ့ရင္ထဲက ေဝဒနာကို
ေသခ်ာမွ နင္မသိပဲေလ......။

ဆိတ္သုဥ္းျခင္း ရုပ္ရွင္

ငါ့အလင္းတန္း
အေမွာင္လႊမ္းခဲ့ ။

ခ်စ္ပန္းျဖဴလည္း ၊ ေျခလွမ္းက်ဲျဖင့္
လမ္းခြဲထြက္ခြါ ၊ ေက်ာခိုင္းခြါခဲ့ ။

ေမတၱာစီးဆင္း ၊ သူငယ္ခ်င္းလည္း
အလင္းမဲ့ရာ ၊ ခု အခါတြင္
ငါ့မွာ မရွိ ။

အသိေဆြမ်ိဳး ၊ ငါအားကုိးဖို႔
ရင္က်ိဳးေအာင္ရွာ ၊ တစာစာလည္း
ဘယ္မွာၾကည့္ၾကည့္ ၊ မေတြ႔မိေတာ့ ။

ရွိသည့္အရာ ၊ မရွိတာမို႔
ဗလာသုည ၊ ခု ကာလဝယ္
ဘဝရထား ၊ ခုတ္ေမာင္းသြားဖုိ႔
လမ္းမွားမရႈ ၊ လမ္းေကာင္းျပဳဖို႔
ေတာင္းဆု မယူနိဳင္ေတာ့ပါ …..။

ကတၱရာလမ္းေပၚက ျပယုဂ္

ေသာကတံခြန္ သေႏၶႏြံရဲ႕
ဥခြံတြင္းမွာ လူျဖစ္လာေသာ
” ငါ ” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္က ။

ကေမာက္ကမ လူ႔ေလာကရဲ႕
ဘဝရိပ္ၿမံဳ အနံဳအခ်ာ
သံသရာကို ခဲရာခဲဆစ္
ကဗ်ာျဖစ္ေအာင္ ထုဆစ္ကံုးသီ
ညီညီစီကာ ပီတိျဖာခိုက္…...။

အေႏွးရိုက္ခ်က္ ဇာတ္တစ္ကြက္လို
ေခြ်းစက္ေပက်ံ ေကာ္လံအစုတ္
ခ်ဳပ္ရိုးမညီ အက်ႌအဖာ
ရာဘာဖိနပ္ အၿမွီးျပတ္နဲ႔
ကတၱရာလမ္း ေနပူၾကမ္းေပၚ
တေၾကာ္ေၾကာ္ေခၚေရာင္း
” ခ်ဥ္ေပါင္း ခ်ဥ္ေပါင္း “နဲ႔
လက္ေမာင္းမခ် ဘဝစာေမးပြဲေျဖသံ
သရုပ္မွန္က ၿပံဳးစစနဲ႔
ငါ့ကဗ်ာကို ေလွာင္သြားၿပီ……..။

အစိမ္းခံငွက္

အၾကင္နာ စစ္စစ္ေတြနဲ႔
ခ်စ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ပါ ၊

အျပစ္မယူေပမယ့္
ခ်စ္ရသူ ကြ်န္ေတာ့္လိပ္ျပာက
စိတ္ေပ်ာ္ရာ လူအသစ္နဲ႔
ၾကည္ျဖဴႏွစ္သက္ေနျပန္ေတာ့
ေဝဒနာ ဒါဏ္ရာေတြျဖစ္လို႔
စိတ္ညစ္တယ္ဟာ ၊

ငွက္ကေလးလိုပဲ
ခ်စ္ေရးကို ေတးသီဆိုလို႔
အရိပ္လို အနားေနခဲ့ေပမယ့္
လိပ္ျပာရဲ႕ ခ်စ္ေမတၱာ
လူအသစ္မွာသာ ၫြတ္ယိမ္း ၊

ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္ျခင္းကိုေတာ့
ဟင့္အင္း ဟင့္အင္းနဲ႔
အတင္း အတင္းပါပဲ
ျငင္းတဲ့ စကားေတြဆိုလို႔
ဘယ္လိုျမင္ ဘယ္အျပစ္ေတြေၾကာင့္
အခ်စ္ရယ္ . . . . . . . .
ဘာျဖစ္လို႔ စိမ္း   ။

အသဲတစ္စံုရဲ႕ဂႏၳဝင္

ငါ့အသဲကို
ကုတ္ဆြဲဖမ္းဆုပ္ ၊ ေသြးစုပ္ကေဝ
မေဟတစ္ပါး ၊ စားေတာ့မလား
ဘုရား ဘုရား ..........။

ဟာ .....သြားပါၿပီ
လွ်ာႀကီးနဲ႔လိပ္ ၊ အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာ
ခပ္နာနာဝါး........................
......................အား ...........။

ဘုရား ဘုရား ၊ သူဝါးၿပီးၿမိဳ
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၊ ငါ့အသဲေတာ့
ေသြးရဲသံရဲ ၊ သူ႕ဝမ္းထဲမွာ
..............သူ႕ဝမ္းထဲမွာ.......။

လမ္းခြဲစကား

လမ္းခြဲေရာက္ၿပီ
ႏွစ္ေယာက္သြားလို႔ မျဖစ္နိဳင္ ။

မယိမ္းယိုင္ပဲ ၊ လမ္းခြဲစကား
ဘယ္သူ ၾကားမလဲ
ဘယ္သူ ေျပာမလဲ
ရင္ထဲေလးေလး ၊ ကိုယ္စီေမးလွ်က္
ေသြးေအးေအးႏွင့္ ရပ္ေစာင့္ၿပီ ။

ေစာင့္ေသာအခ်ိန္
အႀကိမ္ႀကိမ္တိုင္ ၊ ၿငိမ္သက္ေနဆဲ
လမ္းခြဲစကား ၊ သူလား ကိုယ္လား
ေသြးသားေအးခဲ ၊ ေတြေဝဆဲပါ ။

ဟယ္- ၾကာပါတယ္
လက္ယာဘက္လမ္း........ငါ့လမ္း
လက္ဝဲဘက္လမ္း ........နင့္လမ္း
ေနာက္မလွည့္တမ္း ၊ ငါတို႔လွမ္းစို႔
လမ္းခြဲစကား ခပ္ခါးခါးကုိ
ဆီးတားပိတ္ဆို႔ ၊ မႏွစ္ၿမိဳ႕သူ
ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ ၊ မကြယ္ေပ်ာက္ခင္
ေနာက္လွည့္ၾကည့္သူ ေျပာစတမ္း .......။

ခ်စ္ေသာစကား

မယဥ္ေက်ာ့ပါဘူး
ရင္မေကာ့ပါနဲ႔ ညီမရယ္
ေမာလွပါတယ္ ၊

ေလာကရယ္ဖြယ္
ကေယာ္ကမယ္ေပါ့ ၊

ေပ်ာ္ရာမွာ ေနျမင့္လို႔
တကုိယ္ေတာ္ ေလမလြင့္ခ်င္နဲ႔
ရင္နင့္ဖြယ္ ေႏြနိမိတ္ေတြက
ေရႊရင္ထိတ္ စရာေတြမို႔
ေမတၱာရွင္ တို႔စကားကုိ
နားဆင္ပါေတာ့ ......။

ျပန္လွည့္ခဲ့ပါ ညီမေလး

အိမ္ကိုစြန္႔လို႔
တိမ္ၫြန္႔ေပါက္ကြဲ ေကာင္းကင္ထဲကို
မာန္ဇြဲနဲ႔ေျပး ညီမေလးေရ ….။

 ဟိုး ေဝးေဝးထိ ပ်ံေတာ့ၾကည့္ေပါ့
သတၱိဆိုတာ ဥာဏ္လည္းပါမွ
ပါဝါအစြမ္း တကယ္လန္းမယ္
ရမ္းရမ္းကားကား မစြန္းစားဘဲ
ထိပ္ဖ်ားမွန္းခ်က္ ဖ်က္တန္ဖ်က္ေပါ့
အရွက္ကိုငဲ့ မရြဲ႕နဲ႔ေနာ္
မတဲ့မတန္ ေလၾကမ္းခံလို႔
ေတာင္ပံက်ိဳးပဲ့ အားမာန္မဲ့ရင္
ျပန္လွည့္ခဲ့ပါ ညီမေလး …….။

ညီမေလးရဲ႕စြမ္းအင္

လူ႔ဘဝ လမ္းဆီက
စိန္ေခၚမႈ ၾကမ္းရွရွေတြနဲ႔
အားစမ္းရေတာ့မယ့္ ညီမေလးေရ ၊

ေရွးကုသိုလ္ ယူနီေဖာင္းေၾကာင့္
ေရႊသရဖူ ေဆာင္းနိဳင္တဲ့
ကံဥာဏ္ေကာင္း ပိုင္ဆိုင္သူပီပီေပါ့
ယံုၾကည္ခ်က္ လမ္းစဥ္ျဖင့္
ကိုယ့္စြမ္းအင္ ကိုယ္ျမင့္လို႔
ရဲရင့္ပါေစ ၊

အားအင္ခ်င္း မႏႈိင္းသာလို႔
ၿပိဳင္တိုင္းမွာ အရွက္ကြဲေစမယ့္
ခက္အခဲ ႀကံဳခ်င္ႀကံဳေစေတာ့
စိတ္အာရံု မဝံ့မရဲ
တြန္႔ကနဲ ျဖစ္မေန
စြမ္းအင္ေတြ စုစည္း ၊

ညီမေလးေရ
လူ႕လမ္းမ ေပၚဆီက
စိန္ေခၚမႈ မွန္သမွ်ကိုျဖင့္
ကိုယ့္ကံဥာဏ္ ဝီရိယေတြနဲ႔
စြမ္းသမွ် တုၿပိဳင္လို႔
အရံႈးအနိဳင္ မၾကည့္တမ္းပါပဲ
ကိုယ့္ပန္းတိုင္ ရွိရာမွန္းကာျဖင့္
ေလွ်ာက္လွမ္းေစသတည္း . . . ။

သြား ...အေဝး

ကြယ္ရာမွာ ေျခရႈပ္တဲ့
ကုပ္ကျမင္းေလး ...၊

အေဖာ္ေဝးပါမွ
ကေလးလို ပလီပလာဆိုလို႔
တို႔ကိုေလ လာမဖားနဲ႔
သြား ... အေဝး ...။

ခြင့္

ဟိုး ဟုိး ... မေၾကာက္ပါနဲ႔
သရဲေျခာက္တာ မဟုတ္ပါဘူးရွင္
အေတြးထဲ ကိုေရာက္လာရင္
ဘယ္လိုပင္ ထိန္းထားထား
ရင္ထဲက အသဲႏွလံုးကေတာ့ေလ

အၿငိမ္မေနနိဳင္ဘူး သိရဲ႕လား ၊

ကိုနဲ႔ တို႔ၾကားမွာ
စည္းပတ္ခ်ာလည္ ျခားျခား
ရင္ကအမိန္႔ကို မလြန္ဆန္အားလို႔
ကို႔ရင္ခြင္တံခါးကို လာေခါက္မိတာ
ကို႔အိပ္မက္ေတြ ၿပိဳပ်က္ၿပီး
အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္သြားရင္ ခြင့္လြတ္ပါ ၊

ကိုစိတ္ညစ္ရတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ကြာ
တို႔ဘာသာ အျပစ္ေတြေပးဖို႔
ျပန္လွည့္ေျပးသြားပါ့မယ္ရွင္္
ေက်နပ္လားဟင္
ျဖစ္နိဳင္ရင္ေတာ့ ကို႔ရင္ခြင္မွာ
အၿမဲေပ်ာ္ဝင္ခြင့္ ရခ်င္တာပါပဲေလ ...ေနာ္ .....။

မဆံုတဲ့ဖူးစာသို႔ အလြမ္း

မႀကံဳဖူးလို႔
မယံုဘူး မေျပာပါနဲ႔ဟာ ၊

အရွက္မဝင္တဲ့
မ်က္မျမင္ ႏွလံုးသားကိုေတာ့
နားလည္ေပးပါ ၊

သခင္ရွိပန္းလို႔
တကယ္တမ္း ေသခ်ာသိေပမယ့္
အၾကည့္ခ်င္း ဆံုတဲ့အခါ
ေဝဒနာ ခုန္ၾကြ ၊

ေန႔ေန႔ ညည
နင့္ကိုမွ နင္
နင့္ကိုပင္ အစဥ္စြဲ
နင့္ကိုပင္ ဒီရင္ထဲ
အၿမဲ တမ္းတ. . . . . . . .။

ရင္ကြဲပက္လက္

လူ႔သဘာဝရဲ႕
မာနကို အသာဖယ္လို႔
လိပ္ျပာငယ္ သူ႔ေျခရင္းမွာ
ဝပ္ဆင္းေပးခဲ့တဲ့ သူပါ ၊

မ်က္ႏွာေပး မာမာနဲ႔
ရင္နာေအာင္ မတူမတန္ဆိုလို႔
တို႔ကိုေလ သူမခ်စ္ေတာ့
စိတ္ညစ္တယ္ဟာ ၊

ရံႈးနိမ့္ျခင္း အရာရာနဲ႔
လမ္းတိုင္းမွာ ျမဴေတြဖံုးလို႔
ဘယ္တုန္းက ဘယ္ၾကမၼာ
ဖန္ဖန္လာ ႏွိပ္စက္ ၊

အခံခက္ပါရဲ႕
ရင္ထက္မွာ အပူပ်ံလို႔
အယူခံ ကဗ်ာေလးေတြနဲ႔
အေဆြးအိမ္ ပံုျပင္ထဲမွာ
ရင္ကြဲပက္လက္ . . . . ။

ညီမေလးရဲ႕ဖက္ရွင္

ပန္းေလးလုိ တကယ္လွတဲ့
ညီမေလး နားေထာင္ ၊

လူတကာ ေငးေမွ်ာ္ေစဖို႔
လွ်ပ္ေပၚ ေလာ္လည္တဲ့
ေခတ္လံုခ်ည္ ဝတ္အစားကုိ
တရားလြန္ေအာင္ မဝတ္ဆင္နဲ႔
လူ႔အျမင္ မယဥ္ေက်းတာမို႔
ေဝးေဝးက ေရွာင္ ၊

ဘာအဝတ္ ဆင္ဆင္ေပါ့
ယဥ္ေက်းမႈ အျမင္နဲ႔
ဝန္းက်င္ကို အကဲခတ္လို႔
သင့္ျမတ္ဖို႔ သတိေဆာင္
မရိုင္းေအာင္ ဝတ္စား ၊

ညီမေလးေရ
နဂိုသဘာဝ,ကမွ
ပင္ကုိယ္ အလွတရားေပမို႔
ဝတ္အစား ယဥ္ယဥ္နဲ႔
ျမင္ျမင္သူ မ်က္စိေအးေအာင္
ယဥ္ေက်းမႈကို ပံုေဖာ္လို႔
ေတာ္မေတာ္ ခ်ိန္ခ်င့္ၿပီးေတာ့
က်င့္ေနာ္ သိလား ……..။

အေဖာ္မဲ့ခံုတန္းျပာ

ခံုတန္းျပာ ေပၚဆီက
ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် တကယ္ ၊

ခ်စ္မိသူ လာေတာ့မလားလို႔
ေစာင့္စားကာ ဘယ္ညာၾကည့္
ေမွ်ာ္ေနမိတယ္ ၊

ေလညွာအရပ္ဆီက
ရြက္ခ်ပ္သံ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႔
သစ္ရြက္ေျခာက္ အေၾကြဝယ္
သူလာတယ္ မွတ္လို႔ ၊

မ်က္လံုးကို ဘယ္ညာနင္းကာ
လမ္းက်ဥ္းဆီ ေဖြရွာၾကည့္ေတာ့
ခ်စ္မိသူ ရွာအေတြ႔လို႔
ေဆြးေငြ႕ေငြ႕  ခႏၶာနဲ႔
ခံုတန္းျပာ ကံ့ေကာ္ရိပ္မွာ
တိတ္တိတ္ရင္ဆို႔ . . . . ။

အမွတ္တမဲ့ ေႏြ

လွလြန္းသူ ပန္းကေလးကိုေပါ့
လွမ္းေငးဖို႔ အလာ ၊

လိပ္ျပာ တစ္ေကာင္က
ေတာင္ပံကို အသာဖြင့္လို႔
ပန္းပြင့္ေပၚ ေျခစံုခ်ေတာ့
ၾကည့္မဝ သလိုနဲ႔
အို . . . လွလိုက္တာ ၊

တို႔ေရာက္လာလို႔
လိပ္ျပာငယ္ ထိတ္ခါလန္႔ကာ
ေတာင္ပံျဖန္႔ ပ်ံေလေတာ့
အလွဘဏ္ ပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕
အလြမ္းးသင့္တဲ့ မ်က္ႏွာ
သနားစရာ က်န္ရစ္ ၊

အားနာလိုက္တာကြယ္
မရည္ရြယ္ခဲ့ေပမယ့္
ရည္ရြယ္ကာ တမင္လုပ္သလိုမို႔
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သံသယေတြနဲ႔
ေနာင္တေႏြ ရာသီထဲမွာ
ငိုပြဲေတြ ျဖစ္ . . . . . ။

ေဆာင္းညလိပ္ျပာ

သူ ဘယ္မွာလဲ . . . .?
သူ ဘယ္မွာလဲ
သူ ဘယ္မွာလဲ
အသဲထဲက ကဗ်ာ ၊

အငမ္းမရပါပဲ
တမ္းတစြာ ျမည္ေနေတာ့
ႏွင္းရည္ေဝ ညခ်မ္းမွာ
လြမ္းလိုက္တာဟာ ၊

ေနမထိ ထိုင္မသာနဲ႔
ျမင္ျမင္ရာ အရုပ္ဆိုးလို႔
ဝိုးတဝါး ရင္မွာျဖစ္ေတာ့
စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ တို႔လိပ္ျပာ
သူရွိရာ ပ်ံဝဲ ၊

အရိပ္ကေလးလိုပဲ
စိတ္အေတြး ခ်ာခ်ာလည္လို႔
ပီျပင္မႈ မေရမရာနဲ႔
တြယ္တာသူ သူ႕ကိုေတြ႕ေတာ့
ေပ်ာ္ေမြ႕သလို ရင္မွာျဖစ္ေပမယ့္
စိတ္ညစ္ပံု ေျဖမေျပဘူး
ေဆာင္းတေစၦ ညခ်မ္းမွာ
လြမ္းမိေနဆဲ . . . . . ။

အလြမ္းတစ္ပုဒ္

ဦး
ရူးေတာ့မယ္ကြယ္ …။

ေႏြရဲ႕ေန႔လည္ မိုးတိမ္ဖယ္ေတာ့
ပ်ားငယ္မလာ လိပ္ျပာမဝဲ
ေနက်ဲက်ဲမွာ ဝမ္းနည္းအားငယ္
စိုးစိတ္ႏြယ္တဲ့
ပန္းငယ္လို ႏြမ္း
လြမ္း……လြမ္းလြန္းလို႔
တမ္း……တမ္းတလို႔
က်တဲ့မ်က္ရည္ ေရၾကည္မတိတ္
ေမွးမွိတ္မေပ်ာ္ ေျဖေဖ်ာ္မရ
ေန႔နဲ႔ညမွား မရွက္အားဘူး

ဦး
ရူးေတာ့မယ္ကြယ္……….။

ေဆြးငိုမွာပဲ

အမ်က္မာန္ မီးျမွားနဲ႔
ရင္ကိုပစ္ခြင္းသြား ခဲ့သူေရ ၊

တို႔အသဲေတြ ေၾကြလို႔
ေဝဒနာ အပူဆင့္ေပမယ့္
ရင္နင့္ေအာင္ အစဥ္ခ်စ္သူမို႔
အျပစ္ယူ မဆိုရက္ပါပဲ
ေျဖသိမ့္လွ်က္ပါေလ ၊

မာယာရွင္ ကေဝသို႔
တို႔ကိုေလ လွည့္ကာတိမ္းကာ
သူစိမ္းေတြ ဆန္ဆန္နဲ႔
မျမင္ဟန္ အစဥ္ျပေစေတာ့
ရင္ထဲက ခ်စ္မေျပ
ခြင့္လြတ္ေန မွာပါပဲ ၊

သူေက်နပ္မယ္ဆိုရင္လဲ
ရင္ကိုပဲ ခြဲခြဲ
အသဲကိုပဲ ေခြ်ေခြ်
အၿပံဳးနဲ႔ အစဥ္ေနလို႔
တို႔ကိုေလ သူမျမင္ေလာက္မွ
တစ္ေယာက္ထဲ အရႈိက္တငင္နဲ႔
သူ႔ေက်ာျပင္ ေမွ်ာ္ကာေငးလို႔
ေဆြးငိုမွာပဲ ………။

အနီးဆံုးအေဝး

အေနကြ်မ္းေပမယ့္
လွမ္းရမွာ ခက္တယ္ဟာ ၊

သူငယ္ခ်င္း သစၥာနဲ႔
သိကၡာကို ကိုယ္တိုင္ဖ်က္လို႔
ခ်စ္တာကို မဆိုရက္ေတာ့
ၿမိဳဝွက္လို႔ တြယ္တာ ၊

သူမသိေပမယ့္
သူၿငိတြယ္ အစဥ္အၿမဲ
သူရွိတဲ့ တို႔ရင္ထဲ
ၾကည္နဴးတယ္ တကယ္ပဲမို႔
ခ်စ္အသဲ ဝဲခ်ာခ်ာ
လြဲခါတယ္ တအား ၊

တိတ္တခိုးနဲ႔ပဲ
ျမတ္နိဴးသူ တို႔ရင္ထဲမွာ
သူငယ္ခ်င္းသိကၡာေၾကာင့္
ခ်စ္တာကို မဆိုရက္ေတာ့
မ်က္ႏွာခ်င္း အကြ်မ္းတဝင္နဲ႔
သူ႕ေတြ႕ရင္ အေနခက္ပါရဲ႕
ရင္ထက္မွာ အေျခပ်က္လို႔
ရွက္တယ္ သိလား . . . . . ။

မေႏွာက္နဲ႔ေနာ္

သူမ်ားကျဖင့္ အရွက္ပို
ရနံ႔ပင္ မဆမ္းေသးတဲ့
အရိုင္းပန္းကေလးပါ ဆို ၊

ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔
သူမ်ားကို လက္ကမ္းလို႔
အကဲစမ္းကာ ေနေတာ့
ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းနဲ႔
ၾကမ္းၾကမ္းေလး ရင္ဖို ၊

စိတ္တထင့္ထင့္နဲ႔
ဒီကျဖင့္ ရင္ခုန္လို႔
ခ်စ္ပန္းငံု တကယ္ပြင့္ေတာ့
သူကျဖင့္ မမႈသလို
သူမ်ားကို သိလား ၊

ခ်ာတိတ္ ခ်ာတိတ္နဲ႔
စိတ္ဆိုးေအာင္ တမင္ေခၚလို႔
“ခင္မယ္ေနာ္ ” ဆိုတဲ့ေတးစံုနဲ႔
ယုန္ရုပ္ေရးရံုထက္ မပိုေတာ့
တအားကို ရင္နာစိတ္ေတြနဲ႔
သိပ္အသဲယား . . . . .။

ရွက္တယ္ေနာ္...သြား

ဘယ္သူျမင္ ဘယ္သူသိမွာလဲ
ဒီရင္ထဲ သူရွိတယ္ ၊

တရစ္ဝဲ လည္လည္နဲ႔
သူ႔ငွက္ငယ္ အရိပ္ပူးလို႔
စိတ္ကူးဖလွယ္ ၊

 ပိေတာက္ပြဲမွာလဲ
ႏွစ္ေယာက္ထဲပါပဲ
ခ်စ္ရည္ရႊဲ ဝကၤပါနဲ႔
ရင္ထဲမွာ ႀကိတ္ရူးလို႔
မအိပ္ဘူး တကယ္
သိပ္ေပ်ာ္တယ္ သိလား ၊

ဟင္းေနာ္
ခ်စ္အေဖာ္ အရိပ္ဦးမွာ
တိတ္တိတ္ရူး ဆိုေပမယ့္
စိတ္ကူးကို နင္းေက်ာ္လို႔
အတင္းေနာ္ လာမဖက္နဲ႔
အို . . . . . . . . . . .
ရွက္တယ္ေနာ္ . . .သြား ။

သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ

Add caption

တစ္ေယာက္ဆို တစ္ေယာက္
ပိေတာက္ဆို ပိေတာက္လို႔
ေခတ္ေအာက္ဖြယ္ ဒီအသံုးေတြနဲ႔
သီကံုးကာ ပမာႏိႈင္းရရင္
ရိုင္းျပမယ္ ထင္တယ္ ၊

ခ်စ္ရက္ရွည္ တိတ္တခိုးနဲ႔
ျမတ္နိဳးသူ တို႔ရင္ထဲမွာ
အသည္း ေရႊပလႅင္ၿပိဳလို႔
ညညဆို အိပ္မရ
သူမွ သူရယ္ ၊

မေၾကျငာတတ္သူမို႔
ခ်စ္သဲအူ သူမသိေပမယ့္
ခ်စ္မိသူ တို႔ရင္ထဲမွာေတာ့
ၾကင္နာတဲ့ပြဲ ေရာင္စံုျခယ္
ၾကည္နဴးတယ္ အၿမဲ ၊

သူမသိေပမယ့္လဲ
သူရွိတဲ့ တို႔ရင္ထဲ
မခံခ်ိမခံသာ အျဖစ္မသဲပါဘူး
ရင္ထဲ ထားခြင့္ရရံုနဲ႔
ပြင့္ခ်ပ္ေတြ တကယ္စံုလို႔
ရြက္ခ်ပ္အံု ၿခံဳအရိပ္မွာ
သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ . . . . . . ။

ေပ်ာ္လုိက္မွာပဲ

ဖက္ထားေနာ္ . . . ကြယ္ ၊

အျပစ္ရယ္ မျမင္ပါပဲ
ရင္ခြင္မွာ အခ်စ္ပန္းေတြနဲ႔
ပြင့္လန္းပါ့မယ္ ၊

အၾကင္နာ တိမ္းပါးလို႔
စိမ္းကားစြာ ပစ္မသြားရင္ပဲ
တြယ္တာစိတ္မ်ားနဲ႔ က်ီစယ္
ၾကည္နဴးမယ္ ရင္ထဲ ၊

သခင္ရယ္
မာလာေငြ သစၥာဦးမွာ
သီက်ဴးစရာ ကဗ်ာခ်ိဳခ်ိဳမရွိပါလဲ
ေနမထိထိုင္မသာ အျဖစ္မသဲပါဘူး
က်န္ရစ္သူမျဖစ္ရင္ ေက်နပ္ပါရဲ႕
ခ်စ္တတ္ခဲ့လြန္းသူမို႔
လမ္းအတူ ထြက္အေလွ်ာက္မွာ
ေျပာင္ေျမာက္စြာ သခင္ရိုက္ေစေတာ့
ေပ်ာ္လိုက္မွာပဲ . . . . . ။

သဲသဲရွက္ရွက္

ဘယ္သူျမင္ ဘယ္သူသိမွာလဲ
ဒီရင္ထဲ သူရွိတယ္ ၊

တရစ္ဝဲ လည္လည္နဲ႔
သူ႔ငွက္ငယ္ အရိပ္ပူးလို႔
စိတ္ကူးဖလွယ္ ၊

ပိေတာက္ပြဲမွာလဲ
ႏွစ္ေယာက္ထဲပါပဲ
ခ်စ္ရည္ရႊဲ ဝကၤပါနဲ႔
ရင္ထဲမွာ ႀကိတ္ရူးလို႔
မအိပ္ဘူး တကယ္
သိပ္ေပ်ာ္တယ္ သိလား ၊

ဟင္းေနာ္
ခ်စ္အေဖာ္ အရိပ္ဦးမွာ
တိတ္တိတ္ရူး ဆိုေပမယ့္
စိတ္ကူးကို နင္းေက်ာ္လို႔
အတင္းေနာ္ လာမဖက္နဲ႔
အို . . . . . . . . . . .
ရွက္တယ္ေနာ္ . . . သြား ။

အာဘြား

မရိုင္းစမ္းပါနဲ႔
နမ္းပါလွည့္ ကုိကို ၊

အၾကင္နာ ေႏြးေႏြးေလးနဲ႔
ညင္အသာ ေမႊးေမႊးေပးလို႔
ေတးဖြဲ႔မယ္ဆို ၊

မ်က္လႊာေလး ေမွးမွိတ္လို႔
ခ်စ္ေသြးရိပ္ စိုစို
ရင္ဖိုမယ့္ ဘာဘြား ၊

အို ….ကိုကို
ရွက္ေသြးခို ခ်ိဳျမသြားေအာင္
ျမန္ျမန္လာထား ….။

,ယစ္မူးတာ ေလ်ာ့

Add caption

အဟိဟိ အခစ္ခစ္နဲ႔
ဆယ့္သံုးႏွစ္ ဒီအရြယ္ ၊

သစ္ရြက္ေၾကြတိုင္းရယ္တဲ့
အရိုင္းမ ခပ္ငယ္ငယ္မို႔
ရင္ခုန္ဖြယ္ အခ်စ္ဦးမွာမွ
ယစ္မူးလွတယ္ ၊

ညီမေလးရယ္
ဆိပ္ဆူးကုိ အေဖာ္ထင္လို႔
သိပ္ရူးကာ မေပ်ာ္ခ်င္နဲ႔
စိတ္ကူးေတြ တကယ္ျပင္ဦး
ငယ္ရြယ္စဥ္ ဒီအခိုက္မွာမွ
ႀကိဳက္ရဲစြာ အလိုက္လြဲရင္ေတာ့
အမိုက္ထဲ နင္မလြယ္
အဖတ္ဆယ္မရ ျဖစ္မွာေပါ့ ၊

အထက္တန္းဆီသို႔
တက္လမ္းေတြ ႏြံမနစ္ရေအာင္
လံု႔လရွင္ လူငယ္ပီပီေပါ့
ႏွလံုးရည္ မပ်က္တမ္းပါပဲ
ျပဌာန္းခ်က္ ထုတ္ျပန္လို႔
ရင္ခုန္သံ အခ်စ္ဆူးေတြေၾကာင့္

ပံုမမွန္ ဟစ္မရူးပါနဲ႔

ညီမေလးေရ ………

ယစ္မူးတာ ေလ်ာ့ …...။

,လြမ္းသူရဲ႕ပြဲ

ေဝးၾကၿပီေလ……..၊
စိတ္ကိုေျဖလည္း ေျဖရန္ခဲခက္
နီးရက္ကိုသာ ေမွ်ာ္မိပါတယ္ ၊

ေမာလိုက္ကြယ္
ရင္ဝယ္ပဲ့ျခမ္း ယဲ့ႏြမ္းႏြမ္းမို႔
အလြမ္းေတာင္ညိဳ ၿပိဳဖို႔ငိုလည္း
အို. . .ဒီအလြမ္း သူ႔ဇာတ္လမ္းရွည္
မဆံုးၿပီပဲ ၊

လြမ္းသူရဲ႕ ပြဲ ငါမႏႊဲလို
ေတာင္းဆုဆိုလည္း ဆိုလို႔မရ
က်တဲ့မ်က္ရည္ ဖြဲ႕ကာသီရင္း
ေျဖဆည္ေဝးေန လြမ္းေဝေဝမိ ၊

ေက် ေက်ေစေတာ့ ရင္ကိုေကာ့လည္း
ျဖဴေဖ်ာ့ေသာရင္ နာက်င္ေနၿမဲ ၊

ေနက်ဲက်ဲထဲ အားခဲလည္းေလ
ဖူးေဝလုလု ရြက္ေၾကြနဳလို
ရင္ထုတခို လြမ္းေတးဆိုရင္း
အို . . . ပါဝင္တင္ဆက္ေနရသူ . . . .။

ကၽြန္မ ပန္းသည္

သဘာဝ စန္းေတြနဲ႔
အလွပန္း ပီပီ ၊

ေရွးကုသိုလ္ ကံမမွီေတာ့
ေလနီနီ ဘဝၾကမ္းေတြနဲ႔
ေငြဇာျခည္ အလွႏြမ္းပါရဲ႕
ကၽြန္မ ပန္းသည္ ၊

မဝယ္ဘူး
ကိုယ္တုိင္ခူး ကုိယ္တိုင္သီ
ညီညီစီ ခေရကံုး ၊

ဦးဦး, ေဒၚေဒၚတို႔
မမ, ကုိကုိတို႔
ျမတ္ကုသိုလ္ မဂၤလာႏွင့္
ေကသာမွာ ဆင္ကာသ,ရေအာင္
ဝယ္ၾကပါဦး ………။

အမည္မသိအလြမ္း

သူသိရင္ ျမဴးရယ္လို႔
ရူးတယ္ပဲ ဆိုမယ္ ၊

မျမင္ဖူးပါပဲနဲ႔
စိတ္ကူးယဥ္ အိမ္ေဆာက္လို႔
တစ္ေယာက္ထဲ အိပ္မက္ေနမိတာကိုေတာ့
ကိုယ့္ဘာသာ ဖံုးကာဖြက္ကာ
ေတြးရွက္ပါတယ္ ၊

ေရွးေရစက္ ေဝးလံလို႔
သူ႔သဏၭာန္ ျမင္ရန္ခက္ေပမယ့္
အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ရဟတ္သဖြယ္
ပတ္ခ်ာလည္လို႔ ေနခဲ့ ၊

မိုးႀကိဳးပစ္ပါေစရဲ႕
ကိုယ့္အျဖစ္ ကိုယ္ရွက္လို႔
အိပ္မက္ေတြ ပ်ံအထြက္မွာေတာ့
ကာရန္ပ်က္ စကားေတြနဲ႔
ဝိုးတဝါး ဖြဲ႕သီဆိုလို႔
သူ႔ပံုကို မိတၱဴဖမ္းကာ
လြမ္းမိပါရဲ႕  . . . . . . . . . .။

စည္း

မခင္ဖူးေပမယ့္
မႏွင္ဘူး တကယ္ ၊

မယစ္မူးေပမယ့္
မပစ္ဘူး နားလည္ ၊

အခ်စ္ရူး မွားမယ္
စည္းမ်ားတယ္ ၾကည့္ထား ၊

မိတ္ကပ္ျဖဴ ပံုမွန္လိမ္းေပမယ့္
စိမ္းေနတဲ့ ပါး ……..။